سبک سنگین (اهمیت تصمیم گیری در بازی)

چه چیزی یک بازی را تبدیل به یک بازی خوب می کند؟ چه زمانی ما دنیای یک بازی را می پذیریم و تلاش میکنیم در بازی پیشرفت کنیم؟ یک بازی خوب در حقیقت زنجیره ایست از تصمیم گیری های جالب و تاثیرگذار. تصمیم گیری برای حمله یا دفاع، تصمیم گیری برای خرید یا فروش، تصمیم گیری برای بازی کردن یک کارت و ... زمانیکه بازیکن متوجه تاثیرگذاری این تصمیمات در بازی می شود، تلاش می کند تا در آنها مهارت کسب کند و در بازی بهتر شود. در این نوشته به بررسی تصمیم گیری ها، با نتیجه کوتاه مدت و بلند مدت، در بازی ها می پردازیم.

 

تصمیم گیری با نتایج کوتاه مدت: زمانی که بازیکن بلافاصله یا به فاصله کوتاهی از تصمیم گیری، با نتیجه تصمیم اش روبرو شود، تصمیم کوتاه مدت اتخاذ کرده است. این نوع تصمیمات ممکن است مانند بازی بابابو، از جنس تمرکزی یا مهارتی باشند. در این بازی بازیکنان باید در نوبتشان یک مهره (نوه های پدربزرگ) روی صندلی پدربزرگ قرار دهند. تصمیم گیری در مورد محل قرارگیری مهره، از جنس تصمیماتی است که نتیجه آن بلافاصله در بازی مشخص می شود: یا صندلی واژگون می شود و یا تعادلش برقرار می ماند. یا در بازی هامپ هام، که برداشت به روزی از بازی کلاسیک دوز می باشد، تصمیماتی که بازیکنان در بازی اتخاذ می کنند معمولا نتیجه بلافاصله دارد؛ بازیکن یا تصمیم درستی گرفته و بازی را به نفع خود پیش برده و یا تصمیم اشتباه گرفته و در همان دور یا دور بعد بازی را می بازد. این مدل تصمیمات به دلیل نتیجه (پاداش/خطا) سریعی که دارند، برای گروه سنی زیر 8 سال، که در آستانه فراگیری مهارت تصمیم گیری و تدبیر هستند، بسیار مناسب می باشند و می توانند در فراگیری روش های تصمیم گیری بهینه برایشان اثرگذار باشند.

 

تصمیم گیری با نتایج بلند مدت: در بازی های بسیاری، نتایج تصمیمات بازیکن با فاصله بیشتری حاصل می شود. این شکل تصمیمات، انگیزه های زیادی برای ماهر شدن در بازیکن ایجاد می کند. به عنوان مثال در بازی باریکانو، که یک بازی استراتژی و تاکتیکی است، بازیکنان با قرار دادن مهره های خود در صفحه بازی، نه تنها پاداش های لحظه ای (ساختن برج) دریافت می کنند، بلکه با دوراندیشی و پیش بینی حرکات احتمالی رقیب و چیدمان مهره ها، نقشه ای را برای ادامه مسیر بازی خود طرح ریزی می نمایند. این شکل مهارت، برای رشد، کاملا نیازمند تجربه و تکرار است. به عنوان مثال در بازی دالیز، (که یک بازی مسابقه ای است که بازیکنان با ایجاد موانع برای همدیگر تلاش می کنند تا سریعتر به سمت دیگر صفحه برسند)، بازیکنان تازه وارد امکان دارد از همان ابتدای بازی مشغول خرج کردن دیوارک های محدود خود شوند. در نتیجه در ادامه بازی که حساسیت تاکتیکی بیشتر می شود، دیگر دیوارکی برای استفاده در اختیار ندارند. در حالیکه بازیکن ماهرتر (که با بیشتر بازی کردن، مهارت تاکتیکی را فراگرفته) نسبت به زمان استفاده از موانع و دوراندیشی استراتژیک آگاه تر است. این شکل تصمیم گیری ها، برای سنین بالای 10 سال که در آستانه فراگیری مهارت های تدبیر و تصمیم می باشند بسیار مفید می باشد.

 

فراگیری مهارت تصمیم گیری در بازی ها می تواند به ما کمک کند تا این مهارت را در زندگی عادی نیز بهتر و مفیدتر به کار گیریم و از تکرار اشتباهات خودداری کنیم. مهارتی که مستقیما بر روی طرح ریزی، تدبیر، آماده سازی مقدمات اجرایی طرح و اجرای آن تمرکز دارد.


  • عبدالحسین قلاسی

    کار شما بسیار عالی است