شجاع باش تا ببری

 

ریسک و خطر کردن در بازی ها (و زندگی واقعی) مانند روبرو شدن با یک شمشیر دو لبه است: یا پاداش درخوری نصیب بازیکن می شود و یا مجبور به تحمل ضرر می شود. در بازی ها معمولا هرچقدر میزان ریسک بالاتر برود پاداش بیشتری نیز نصیب بازیکن می شود و بالعکس. مکانیزم خطر/پاداش یکی از مکانیزم های پر کاربرد در بازی ها حساب می شود. اما در هر بازی این مکانیزم به شکل متفاوتی مورد استفاده قرار می گیرد. در ادامه به بررسی نحوه عملکرد این مکانیزم در چند بازی می پردازیم.

 

ریسک و زمان بندی: یکی از ویژگی های اصلی ریسک، زمان انجام آن است. تصمیم گیری در مورد اینکه چه زمانی بهترین وقت انجام خطر است، در کنار سنجیدن شرایط برای کمترین ضرر ممکن، از حساس ترین نکات ریسک کردن است. به عنوان مثال در بازی رامودیس، بازیکنان همزمان با هم کارت هایی (گرگ و گوسفند) را بازی میکنند. در صورتیکه همه کارت گوسفند بازی کرده باشند اتفاقی نمی افتد، ولی اگر بازیکنی کارت گرگ بازی کرده باشد، تمام کارت گوسفند های بازی شده را بر می دارد. انتخاب زمان مناسب برای ریسک کردن و بازی کارت گرگ مناسب، از مهمترین ویژگی های بازی این است که می تواند برای تقویت قدرت زمان بندی ریسک مفید باشد.

 

ریسک بر اساس اطلاعات: میزان اطلاعات هر بازیکن در هر بازی، تعیین کننده بخش زیادی از تصمیم گیری های اوست. هرچه اطلاعات ما از وضعیت بازی و دیگر بازیکنان بیشتر باشد، تصمیمات بهتری می توانیم بگیریم و قدرت ریسک پذیری بالاتری نیز خواهیم داشت. در بازی نیکیماک، بازیکنان کارت های خود را به پشت روی میز قرار می دهند و در نتیجه آن اطلاعات کارت های هر بازیکن از دیگران مخفی است. اما با توجه به کارت های بازی شده توسط هر بازیکن، می توان به طور نسبی اطلاعاتی را در مورد کارت های او به دست آورد. این اطلاعات می تواند به بازیکنان دیگر برای ریسک کردن و برداشتن و تعویض کارت هایشان با کارتهای بازیکن دیگر کمک کند. در نتیجه بازیکنی که بتواند اطلاعات بیشتری از کارت های بازیکنان دیگر داشته باشد، بازی بهتری خواهد داشت.

 

ریسک برای تغییر هدف: در اغلب بازیها، راه های مختلفی برای پیروز شدن در بازی وجود دارد. اما زمان هایی در طول بازی ما نیاز داریم تا تصمیم بگیریم که آیا باید مسیرمان در بازی را تغییر دهیم یا خیر؟ این تصمیم گیری معمولا نیازمند نوعی قدرت خطرپذیری است تا بتواند اجرایی شود. با توجه به اینکه زمان تصمیم گیری بسیار مهم است، پس ریسک کردن برای اجرای موضوع تغییر هدف بسیار اهمیت پیدا می کند. به عنوان مثال در بازی پایاپای، بازیکنان به طور همزمان مشغول مبادله کارت هایشان با یکدیگر هستند تا بتوانند تمام کارت های دستشان را یک جنس کنند. و مثلا بازیکنی که تا بخشی از بازی به دنبال جمع کردن آیتم فرش بوده است و متوجه می شود که بازیکن دیگری نیز همین هدف را دارد، می تواند تصمیم بگیرد تا هدفش را تغییر داده و سراغ آیتم دیگری برود. تعلل در این تصمیم می تواند منجر به باخت بازیکن در بازی شود.

 

ریسک کردن در بازی ها می تواند به بازیکنان برای افزایش قدرت خطرپذیری کمک کند. بررسی شرایط و امکان سنجی ریسک، می تواند از طریق بازی ها آموخته شود.